Reacties

‘Eén op de vijf vrouwen krijgt er mee te maken: een vleesboom. Voor hen zal het steunend zijn dit persoonlijke verslag te lezen en er hun voordeel mee te doen. Het hele traject wordt beschreven: de eigen constatering, het onderzoek, de rol van internet hierbij, second opinion, beslissing tot al dan niet opereren, de ingreep zelf met alles daaromheen en het na-traject, dat langer duurt dan verwacht. De auteur is openhartig ‘tot in details’ met nadruk ook op de beleving. De meerwaarde hiervan kan zijn dat hulpverleners, van de arts tot degene die de maaltijden rondbrengt, het belang van een vriendelijke, invoelende bejegening her- en erkennen. Zonder klagen of zeuren, eerder met humor, houdt de schrijfster hun impliciet een spiegel voor. De taal van het boekje is vlot en meestal to-the-point. In eerste instantie kan de lezer(es) enige afweer voelen door het feit dat zij zich soms wel erg plastisch uitdrukt (de titel alleen al), maar de appreciatie voor haar openheid neemt daarna gaandeweg toe.’ (recensie NBD Biblion)

‘In één adem uitgelezen! Ik wist er niets van maar heb nu zeker het idee dat mocht ik voor hetzelfde komen te staan, ik inzicht heb in wat er dan allemaal te gebeuren staat.’ (Yvette, niet-vleesboomdraagster, 45 jaar)

‘Herkenbaar, openhartig en prachtig. Ik wacht op de uitslag van de foto’s van het ziekenhuis… goed moment om het boek te lezen.’ (Maria, vleesbomendraagster, 50 jaar)

‘Een mooie weergave over hoe een patiënt zich in het medisch circuit begeeft.
(…) zeer aan te bevelen voor patiënten met dezelfde aandoening.’ (Prof. dr. F.W. Jansen,  hoofd van de sectie minimaal invasieve chirurgie van de afdeling gynaecologie, LUMC)

‘Erg grappig geschreven en ook inzichtelijk om te zien hoe jij er mee om bent gegaan in vergelijking tot hoe ik er op reageerde.’ (Esther, ex –vleesboomdraagster, 40 jaar)

‘Kind, míjn onderwerp is het niet.’ (Hilde, buurvrouw, 81 jaar)

‘Leest als een trein. Ik krijg als niet-vleesboom drager een heel goed beeld van wat een vleesboom is, de consequenties van het hebben van een vleesboom. Al denk ik dat het voor mannen toch iets anders leest dan voor vrouwen.’ (Afina, niet-vleesboomdraagster, 45 jaar)

‘Ik zou het nooit schrijven, zo’n boek. Veel te persoonlijk.’ (Pieter, gepensioneerd boekhouder, 63 jaar)